Dla początkujących Rocky Marciano

Rocky Marciano

Rocky Marciano - amerykański bokser, jedyny niepokonany mistrz świata wagi ciężkiej (1952-1956) z idealnym bilansem 49 wygranych walk na 49 pojedynków (w tym 43 przez nokaut). Jego bokserska kariera trwała od 1946 do 1956 roku.

Rocky Marciano  Rocky Marciano

Urodził się 1 września 1923 roku w Brockton, w stanie Massachusetts, na wschodnim wybrzeżu Stanów Zjednoczonych. Był synem włoskich emigrantów. Jako półtoraroczne dziecko ledwo przeżył ciężkie zapalenie płuc. Będąc nastolatkiem aktywnie uprawiał sport. Trenował baseball i futbol amerykański. Edukację zakończył na 10 klasie szkoły średniej, po czym podejmował się różnych prac fizycznych (m.in. ładował węgiel na ciężarówki, kopał rowy melioracyjne i zamiatał w fabryce butów).

Rocky Marciano

W marcu 1943 roku został powołany do wojska. Przydzielono go do 150. Brygady Saperów i w 1944 roku skierowano do pogrążonej w II wojnie światowej Europy. Po kilku miesiącach wysłano go z powrotem do ojczyzny do Fort Lewis, gdzie oczekiwał przerzutu na Pacyfik. Wojna jednak wkrótce się skończyła, ale wciąż pozostał mu jeszcze rok służby. Aby uchylić się od znienawidzonych dyżurów w garnizonowej kuchni i dać upust swej energii, zaczął startować w organizowanych przez wojsko turniejach bokserskich. Krępy, ale obdarzony niezwykłą siłą ciosu Marciano wkrótce stał się postrachem innych współzawodników (do tego stopnia, że z trudem udawało mu się znaleźć sparingpartnerów).

Rocky MarcianoRocky Marciano

W kwietniu 1946 otrzymał przepustkę, podczas której stoczył w rodzinnym Brockton swoją pierwszą oficjalną amatorską walkę przeciwko utytułowanemu amatorskiemu bokserowi Henry Lesterowi (wicemistrz Nowej Anglii). Lester, górujący nad Marciano techniką i doświadczeniem kontrolował przebieg walki, choć Rocky kilkakrotnie trafił go swoimi potężnymi hakami i sierpowymi. W trzeciej rundzie Lester został umyślnie kopnięty kolanem w krocze. Walka zakończyła się skandalem i dyskwalifikacją Marciano, co zniechęciło go na jakiś czas do boksu.

Treningi wznowił pod okiem swojego przyjaciela Allie Colombo. 17 marca 1947 stoczył swoją pierwszą profesjonalną walkę przeciwko Lee Eppersonowi. Aby ukryć ten fakt przed matką, która nie chciała, żeby został zawodowym pięściarzem, wystąpił pod pseudonimem Rocky Mack. Wygrał przez nokaut w 3 rundzie, inkasując... 35 dolarów. Następnie zdecydował się na nietypowy ruch i powrócił do amatorskiego boksu. W lutym 1948 roku został mistrzem Nowej Anglii, którą reprezentował na turnieju Golden Gloves w Nowym Jorku. Od 12 lipca 1948, gdy znokautował Harry'ego Bilzeriana, walczył już tylko zawodowo.

Rocky Marciano















Następnych 14 walk Marciano wygrał przed czasem, najpóźniej w piątej rundzie. Pierwszym bokserem, który był w stanie przetrwać do ostatniej rundy był Don Mogard, który w maju 1949 roku przegrał przez decyzję po 10 rundach. Rok 1949 Rocky kończył jako niepokonany, z 21 nokautami w 23 walkach. Pomimo wciąż skromnych umiejętności defensywnych, żadnemu z dotychczasowych przeciwników nie udało się go trafić na tyle mocno, aby choć na chwilę nim zachwiać. Dzięki ponadprzeciętnej odporności na ciosy i ból zyskał przydomek "The Rock" (Skała).

Dzięki ciągłym treningom i twardej dyscyplinie, Rocky szybko stał się jednym z najlepszych zawodników w historii boksu i takim pozostał aż do dzisiaj w pamięci wielu fanów i ekspertów. Nieprawdopodobne osiągnięcia, pomimo niemałego już wieku i przeciętnych warunków fizycznych, rozgorączkowały miłośników boksu na całym świecie.

30 grudnia 1949 roku Rocky walczył w słynnym nowojorskim Madison Square Garden przeciwko Carmine Vingo. Marciano zakończył jego karierę, brutalnie nokautując go w szóstej rundzie. Vingo został przewieziony do szpitala ze złamaną podstawą czaszki i wylewem krwi do mózgu. Był w śpiączce i miał sparaliżowaną połowę ciała. Przez 7 dni lekarze walczyli o jego życie. W końcu, gdy okazało się że przeżyje, Marciano czując się winny zapłacił 2000 $ za koszty hospitalizacji i podarował mu dalsze 500 $ na znalezienie nowej pracy.
Po prawie trzech miesiącach Rocky wrócił na ring, w pojedynku z najtrudniejszym do tej pory rywalem, niepokonanym Rolandem La Starzą (bilans: 37-0-0). Była to jedyna walka w jego zawodowej karierze, w której był o włos od porażki. Wygrał minimalnie, przez niejednogłośną decyzję. Walka ta była również pierwszym pojedynkiem Rocky'ego transmitowanym przez telewizję.

Marciano tryumfował w następnych 11 walkach. Wśród pokonanych był Rex Layne (34-1-2), swego czasu ochrzczony najlepszym bokserem wagi ciężkiej młodego pokolenia. Pojedynek ten był kolejną demonstracją brutalnej siły ciosów Marciano, które wybiły zęby i zgruchotały most protetyczny noszony przez Layne'a. Hołubiony przez fachową prasę nowojorczyk leżał na deskach w trzeciej i czwartej rundzie. W piątej, na skutek nieustannych ciosów w korpus był już w stanie skrajnego wyczerpania i na krawędzi nokautu. Jednak dopiero w szóstej, trafiony prawym sierpowym w szczękę, stracił przytomność i powoli osunął się na ring. Nokautując Layne'a Marciano stał się jednym z głównych pretendentów do mistrzostwa świata.

Do 15-rundowej walki o mistrzostwo świata z obrońcą tytułu Joe Walcottem (51-16-2) doszło 23 września 1952 roku, na wypełnionym po brzegi Municipal Stadium w Filadelfii. Ponad 40 000 tysięcy widzów było świadkami dramatycznego boju, w którym szala zwycięstwa przechylała się w obie strony. Rocky był liczony po raz pierwszy w swojej karierze, ale podniósł się na "4". Starcie było brutalne, obaj bokserzy broczyli obficie krwią. Marciano miał ranę na czole, a Walcott rozcięty lewy łuk brwiowy. Pod koniec tej ciężkiej walki, która nie szła Rocky`emu najlepiej, jedyną szansą na zdobycie mistrzostwa był dla Marciano był już tylko nokaut. Wtedy krótki prawy prosty Rocky'ego trafił w cel, dotychczasowy mistrz upadł na kolana, po czym tracąc przytomność powoli osunął się twarzą na deski. Rocky Marciano został mistrzem świata wagi ciężkiej inkasując 100.000 $, a nokautujący cios przeszedł do historii pod nazwą "Suzie Q" (tak ochrzcił go sam Rocky)!

W następnych latach Rocky kilkakrotnie obronił tytuł, stając się żywą legendą światowego boksu. 27 kwietnia 1956 roku w wieku 33 lat Rocky Marciano ogłosił zakończenie kariery. Na zawodowym ringu był niepokonany. Wygrał 49 walk z rzędu (z tego 88% przed czasem), ustanawiając rekord do dziś niepobity przez żadnego boksera kategorii ciężkiej!

Rocky Marciano




















Rocky zginął 31 sierpnia 1969 (dzień przed swoimi 46. urodzinami), podróżując na pokładzie prywatnej Cessny 172, lecącej z Chicago do Des Moines, gdzie czekało na niego przyjęcie urodzinowe. Samolot wleciał w burzę i rozbił się dwie mile od pasa startowego lotniska w Newtown, gdzie zamierzał wylądować awaryjnie.
Znamienne jest, że to właśnie Rocky Marciano był inspiracją i przykładem dla Sylwestra Stallone w serii słynnych firmów bokserskich „Rocky”! Rocky Marciano walczył w rękawicach i spodenkach „Ben Lee”.

Design by Strony internetowe Dzierżoniów 2010. All rights reserved.